ქართული მენტალიტეტი ანუ 3 ამბავი ვირზე

პოსტი ეძღვნება მათ ვისაც ჯერ არ დაუკარგავს იმედი,

 რომ ჩვენ ოდესმე რამე გვეშველება

„აქ ჩამომსვლელნო,  ყველა იმედი ზემოთ დატოვეთ. „

• ამბავი #1 (ოდნავ დაუჯერებელი) 

პირველი ამბავი ჩემს მეგობარზეა,  რომელიც 16 წლის ასაკში  მშობლებმა ევროპაში წაიყვანეს სწავლის გასაგრძელებლად. ამის შემდეგ 12 წელი საზღვარგარეთ გაატარა,  ევროპის ერთ-ერთი წამყვანი  უნივერსიტეტი წარმატებთ დაამთავრა, ბოლოს სადოქტოროც დაიცვა ამერიკაში და ასე ნასწავლ-განათლებული დაუბრუნდა სამშობლოს, მერე ჩემს სავარძელში ჩაჯდა,  მილეთის ამბები მოყვა, ბებიაჩემის დაყენებული ჩაი მოსვა და ისე სხვათაშორის,  რიტორიკულად,  იკითხა:

„გათხოვილ ქალს რა უნდა საერთოდ ფეისბუქზეო?“-  ამ სიტყვებზე ბებიაჩემს ჩაის ფინჯანი გაუვარდა ხელიდან, არა იმიტომ რომ დასმულმა კითხვამ შეზარა, პირიქით,  თვითონაც ზუსტად ასე ფიქრობდა,  რომ გათხოვილი ქალის ადგილი ფეისბუქზე კი არა ოჯახური კერის წინ იყო,  უბრალოდ ვერც წარმოიდგენდა,  რომ ასე ოკეანის გადაღმა ნასწავლი კაციც ზუსტად მასავით იფიქრებდა. მეგობარი რომ წავიდა (სხვათაშორის მერე აღარც მოსულა) ბებიაჩემმა მკითხა: 

- "რა აზრი ჰქონდა ამის ასე შორს წასვლას თუ მაინც ისე იფიქრებდა როგორც ჩემი მეზობელი კოლა თავისი ღობის გადაღმა რომ არ გაუყვია ცხვირიო."

მე მხრები ავიჩეჩე.

• ამბავი # 2 (უფრო ადვილად დასაჯერებელიცა და გადასამოწმებელიც) 

მეორე ამბავი გაცილებით უფრო წარმატებულ ახალგაზრდაზეა,  ვიდრე ჩემი მეგობარი იყო. მერე რა რომ,  მასავით სხვადასხვა კონტინენტებზე არ უსწავლია, სამაგიეროდ სხვა ნიჭი ჰქონდა და იმდენ ხანს აგორავა  ბურთი,  სანამ სამტრედიიდან მილანში არ ჩააგორა (რა თქმა უნდა არა პირდაპირი რეისით) კარიერის მწევრვალზე ცოლიც შეირთო, რომელსაც გარდა თავისი საოცარი  სილამაზისა სხვა საქმეც ჰქონდა და ამ საქმეს პოდიუმზე სიარული ერქვა, თუმცა გათხოვებიდან ცოტა ხანში პოდიუმს შეეშვა, რადგან უკვე ოჯახი ჰქონდა.  ჟურნალისტთა  კითხვაზე მერე ოჯახი პოდიუმს როგორ უშლის ხელსო, პასუხი ქმარმა გასცა - რა თქმა უნდა უშლის, აბა სადაც ოჯახია იქ პოდიუმის და საქმის ადგილი არ არის, ხომ ხვდებითო. დარწმუნებული ვარ ამას მილანში ვერ მიხვდებოდნენ, რა ესმის მილანს მაღალი მატერიების? სამაგიეროდ ტელევიზორებთან მიმჯდარი მილიონობით კაცი ზუსტად  მიხვდა რასაც გულისხმობდა. მიხვდა კი არა გულში მჯიღის ჩაცემით მოუწონა კიდეც ასეთი სწორი და წმინდა ქართული პასუხი. ბებიაჩემიც ანალოგიურად ფიქრობდა, რომ რა ქალის (მითუმეტეს,  ღმერთო კი მომკალი და გათხოვილი ქალის) საქმე იყო  ნახევრად შიშველ მდგომარეობაში პოდიუმზე ტანტალი, თუმცა იმ საღამოს   მაინც  გაიმეორა თავისი ცნობილი კითხვა:

 „რა აზრი ჰქონდა ამის მილანში ცხოვრებას თუ ისევ ისე იფიქრებდა,  როგორც ჩემი მეზობელი კოლა, თავისი ღობის გადაღმა რომ არ გაუყვია ცხვირიო“

რა საკვირველია ყველას ერჩივნა მილანში სწორედ ეს ახალგაზრდა მოხვედრილიყო და არა ბებიაჩემის მეზობელი კოლია, ანუ აზრი დიახაც, რომ ძალიან დიდი იყო, თუმცა არა მენტალური, ამიტომ მე ისევ მხრები ავიჩეჩე  და  ჩემი სკოლის დირექტორი გამახსენდა 45 წუთი მხოლოდ იმას რომ იმეორებდა - ქართული გენი არსად არ იკარგებაო.

• ამბავი # 3 ( და ყველაზე შემზარავი, სუსტი ნერვების პატრონნი ნუ წაიკითხავთ!! ) 

მესამე ამბავი კი ერთ ჩემს კოლეგას ეხება, ის ჩემზე რამდენიმე წლით უფროსი იყო და ჩემი სტუდენტობის დროს უკვე წარმატებულ იურისტად ითვლებოდა. ერთ- ერთ არასამთავრობო ორგანიზაციაში მუშაობდა,  რომლის  პირდაპირი საქმიანობა ქალთა უფლებების დაცვა იყო. მე ის ერთ კონფერენციაზე გავიცანი,  რომელიც ეხებოდა  ქალთა პრობლემებს და მათ ინტეგრირებას საზოგადოებაში. მერე რა რომ  მას არც ჩემი მეგობარივით უსწავლია სხვადასხვა კონტინენტზე და არც მეორე ახალგაზრდასავით უგორავებია ბურთი მილანში, სამაგიეროდ  თავისივე ქალაქში ბრწყინვალე განათლება მიეღო და ორატორობის ნიჭთან  შესანიშნავად შეეხამებინა.   კონფერენციაზე სადაც ის მომხსენებელი იყო  ყველაზე დიდი სკეპტიკოსნიც  კი დაარმწუნა,  რომ ქალი თანასწორია კაცის და  მისი ადგილი სად სად და სწორედ სამზარეულოში არ არის.

 მერე ისე მოხდა რომ მე და კიდევ ორი ჩემი მეგობარი მის სახლში აღმოვჩნდით მიწვეულნი ჩაიზე. როდესაც მასპინძლის მეუღლის საქმიანობით დავინტერესდით,  აღმოჩნდა რომ მისი ცოლი განათლებით დიპლომატი, რომელიც სამ უცხო ენას თავისუფლად ფლობდა მუშაობდა ორ ადგილას - სამზარეულოსა და სააბაზანოში. აქ ჩემმა ერთმა მეგობარმა გაიხსენა ცნობილი იურისტის კონფერენციები, მისი ნაშრომები და სტატიები გენდერულ თემაზე, რაზეც ცნობილმა იურისტმა მომხიბვლელად გაიღიმა ( ისე როგორც სჩვევიათ ცნობილ იურისტებს ) და თქვა: "კაი თუ ძმა ხარ სამსახურს და ოაჯხს ერთმანეთში რატომ ურევო? "

საბედნიეროდ,  ამ საღამოს ბებიაჩემი არს ესწრებოდა,  თორემ ალბთა მათი ჩაის ფინჯანიც შეეწერებოდა დებატებს და თქვენ უკვე იცით რასაც იკითხავდა ის. მე კი ერთს ვიტყვი:  ამის დაცული ქალთა უფლებები არ გაიშვა კოლიას ღობის გადაღმა ... 

 P.s. 

ხშირად საუბრობენ და დაობენ თემაზე ვინ ვართ ჩვენ: ევროპელები, აზიელები, კავკასილები, თუ კიდე რაღაც სხვა ჯიში, მე კი ვფიქრობ,  რომ არანაირი მნიშვნელობა არ აქვს ევროპას ვეკუთვნით თუ აზიას, რადგან

ვირის ამბავი ხომ გაგიგონიათ? გინდა ღობის გადაღმა დააბი, გინდა ღობის გადმოღმა, გინდა ამერიკაში ასწავლე, გინდა ევროპაში აცხოვრე, გინდა უმაღლესი განათლება მიეცი, გინდა ევროპელად მიჩნიე, გინდა აზიელად - შემადგენლობა არ იცვლება -   მაინც ბოლომდე  ვირად რჩება.

Boys from my street

мальчики бывают разные....  

• Boy  number 1

  არიან ადამიანები, რომელნიც ბედის ირონიის ან შემთხვევითობის წყალობით როგორღაც აცდებიან ხოლმე საკუთარ საუკუნეს და უცხო საუკუნეში დაბადებულნი დიდხანს ეძებენ საკუთარ ადგილს ასწლეულში, სადაც მათი ადგილი უბრალოდ არ არის.

     სწორედ ეს შეემთხვევა პირველ ბიჭს ჩემი ქუჩიდან. მეოცე საუკუნის დასაწყისში რომ ეცხოვრა,  ზუსტად ვიცი ჩეკისტი იქნებოდა, მეოცე საუკუნის შუა წლებში - კაგებეშნიკი, მაგრამ რატომღაც მეოცე საუკუნის ბოლოს დაიბადა,  დაახლოებით იმ პერიოდში  კაგებე რომ გაუქმდა. ჰოდა ისიც არ დანებდა და დიდხანს ეძება თავისი ადგილი,  სადაც თავის უსაზღვრო ნიჭს ჩაატევდა. ცოდვა გამხელილი ჯობს და ჩეკისტების და კაგებეშნიკების ადგილი ყველა საუკუნეში მოიძებნება, რადგან ყველა საუკუნეს ესაჭიროება მათი უსაზღვრო ტალანტი და მასაც უამრავი  სამუშაო ადგილი ჰქონდა, თუმცა ერთი ეგ იყო რომ ზომა-წონა არ იცოდა და ყველგან ყოფდა თავის უსაზღვროდ ცნობისმოყვარე ცხვირს, სწორედ ამის გამო ბოლოს სახლში აღმოჩნდა საკუთარი კომპიუტერის წინ ჩართულ ფეისბუქთან. და მანაც დაიწყო სხვისი ცხოვრების მოურიდებელი ქექვა,  თანაც აბსოლუტურად   კანონიერად.

    ასე მგონია  მის ოთახში, ან კომპიუტერის მაგიდაზე რომ შევიხედო უამრავი საქაღალდე ექნება სხვისი პირადი ცხოვრებით გაძეძგილი, ზოგჯერ ისიც მეგონა რომ კომპიუტერთან მჯდომარეს ზურგს უკან მედგა და ჩემს ნაწერს კითხულობდა, (ამ მოსაზრებას განსაკუთრებით აძლიერებდა  ის ფაქტიც, რომ ჩემი კორპუსის უკანა კორპუსში ცხოვრობდა)  ხოლო როდესაც მივხვდი რომ   ჩემს ცხოვრებასაც უყურებდა,  მაშინვე დავიმეგობრე და პროფილში არსებული ყველა მონაცემი უკლებლივ შევავსე, ამით ჩემი ცხოვრების ყურების სურვილი ბოლომდე დავუკარგე.
  რა აზრი აქვს ღია კარების მტვრევას?

•  Boy number 2

    გინახავთ ბანკის წინ მდგარი სიმპატიური ბიჭები, კლასიკურ ტანსაცმელსა  და პასტელის ფერებში გამოწყობილნი  აუღელვებლად რომ ეწევიან დილით სიგარეტს და  ოდნავ გულგრილი  თვალებითა და ცხოვრებისგან უზომოდ კმაყოფილი ღიმილით ათვალიერებენ მათი სამსახურის წინ მდებარე მყუდრო ქუჩაზე მოსეირნე გოგოების მოკლე კაბებსა და მაღალ გეტრებს?

      ხალხს ჰგონია რომ ეს ბიჭები ყველაზე ბედნიერები არიან ამ ქვეყანაზე, აქვთ იმდენად მაღალი ხელფასი რომ რაში დახარჯონ არ იციან,  ამ ქვეყნად არანაირი პრობლემა არ გააჩნიათ და ყოველ დილით დაუთოვებელი პერანგიც ისე უბრალოდ ჩნდება მათ კარადაში ოქროს საკინძეებთან ერთად. 

    რეალურად კი  მათი ხელფასი ორ ნულს არასდროს ცდება, ვერ იტანენ საკუთარ სამსახურს, ეზიზღებათ კლასიკური ტანსაცმელი და ჰალსტუჰი ყელში უჭერთ, ხოლო ერთადერთი მიზეზი, რის გამოც ამ ჰალსტუჰს სიგარეტის ნამწვავებისთვის განკუთვნილ ურნაში არ ტენიან და  თავად უახლოეს ლუდის ბარში არ გარბიან დასალევად,  მხოლოდ ის გახლავთ, რომ  საკუთარ ხელფასის ათმაგი ოდენობის კრედიტი აკავშირებთ ბანკთან,  რომელსაც ასე შესისლხორცებიან.

     თუ ასეთი ადამიანი გინახავთ, მაშ დაახლოებით წარმოგიდგენიათ უკვე  მეორე ბიჭი ჩემი ქუჩიდან. ყოველ დილით ზედმეტად დაუთოვებული და ულამაზესი ღიმილით პირზე აკრული რომ მეგებება სახლთან და ისეთი პოზა უჭირავს თითქოს ამ ქვეყნად სადარდელი არაფერი ჰქონდეს, გარდა იმისა თუ რა ფერი შარფი უფრო მოუხდება მის მუქ ლუჯ თვალებს. ერთხელ მახსოვს ჩემმა მეგობარმა მითხრა ამ ბიჭს აუცილებლად რაღაც ჭირს, თორემ რა არის რომ სულ ასეთი უშფოთველი და მომღიმარიაო. ბანკის  ლამაზი ბიჭების არ იყოს მასაც რაღაც მძიმე ბეგრაუნდი უნდა ჰქონდეს, რომლის შენიღბვას ლამაზი ღიმილით ცდილობს, ყველაზე მეტად ეს ბეგრაუნდი მაინტერესებს, რომლის გამოქექვას სიამოვნებით  მივანდობდი ჩემ პირველ მეზობელ- ჩეკისტს, თუ უკვე გამოქექილი არ აქვს.

• Boy number 3

       მესამე ბიჭი ჩემს ქუჩაზე სამ წლის წინ გადმოვიდა და სამი დღის მერე ნამდვილ მესიად იქცა, კვირის თავზე კი ადგილობრივი უსაქმურები ქუჩაში უკვე ადგილს ეძებდნენ ადგილობრივი მესიისთვის ძეგლის დასადგმელად. არ ვიცი რა ჩაიდინა ასეთი, მაგრამ ქუჩის ყველაზე წარმატებულ, ჰიპერაქტიურ და ჭკუის შემსწორებელ კაცად კი იქცა. ოდნავ არ გაუმართლა იმაში, რომ როცა ჩემს ქუჩაზე გადმოვიდა კანონიერი ქურდის ინსტიტუტი უკვე გაუქმებულიყო, თორემ იმ კატეგორიის თავში მოექცეოდა რომელთანაც "სპრავიდლივი სიტყვის" მოსასმენად ადიან ხოლმე.

        იმის გათვალისწინებით რომ ჩემს ქუჩაზე  დიდ დროს არ ვატარებდი მისი არსებობის შესახებ მისი გადმოსვლიდან მხოლოდ 1 წლის თავზე შევიტყე, ამ ცნობის მიღებიდან ორი თვის თავზე კი განგებამ  მისი ნახვის ბედნიერებაც მომანიჭა, ეს მაშინ მოხდა როცა ერთ კვირა დილით ჩემი სახლის გვერდით მდებარე საცხობისკენ მივიჩქაროდი.  გვერდით ამომიდგა და დაახლოებით 10 წუთის განმავლობაში მელაპარაკა, - აქაოდა ჩემს ძალაუფლებას, რატომ არ აღიარებო. უნდა ვთქვა რომ ზედმეტად ცუდი დრო შეარჩია ჩემთან საურთიერთობოდ რადგან სწორედ მაშინ შემაფერხა, როცა საცხობში  ჩემი საყვარელი ვაშლის ღვეზელი მელოდებოდა დარიჩინით. მეც მაშინვე მივახალე - "დარწმუნებული ვარ შენს კლასელებს რომ ჩამოვურეკო, ერთი მათგანიც კი ვერ გაიხსენებს შენს სახელს და გვარს მეთქი. " კარგი მსროლელი არასდროს ვყოფილვარ, მაგრამ ახლა ციფერბლატის წინ რომ ვმდგარიყავი -10-იანის გულში მექნებოდა გარტყმული, რადგან ის გაჩუმდა,  მკვეთრად მოტრიალდა და გამშორდა.

         ორი კვირის მერე ისევ მოვიდა და მითხრა - ჩემს კლასელებს ვერასდროს ნახავო, რატო ყველა ერთიანად დახოცე მეთქი, გაეცინა, არა უბრალოდ ზედმეტად შორს ვსწავლობდი ამ ქუჩიდანო. სამაგიეროდ ხალხს ვიცნობ ვინც მარტივად მიაგნებს შენ სკოლას თავის კლასელებიან-მასწავლებიანად მეთქი. ეს რომ ვუთხარი გაფითრდა ეგონა რამე საეჭვო ხალხთან მქონდა საქმე, სინამდვილეში კი ჩემ პირველ მეზობელს ვგულისხმობდი - კაგებეშნიკს. რომელიც ჩემი არ იყოს და არასდროს ესალმებოდა მას, როს გამოც უბნის უსაქმურებმა რამდენჯერმე ჰკითხეს კიდეც -  შენ  რამე ხომ არ გეშლებაო?
ისე კარგია კაგებეშნიკობა ზუსტად იცი ვინ რას წარმოადგენს.

      მესამე ბიჭი კი როგორც ვარაუდობდი ზუსტადაც რომ  არაფერს წარმოადგენდა, წარსულში ერთი მუწუკიანი ტიპი იყო ( რომლის კვალი დღემდე შერჩენოდა სახეზე. ) ერთხელაც გადაწყვიტა ყველაფერი შეეცვალა, რამდენიმე თინეიჯერულ ფილმს უყურა,  მიწისქვეშა გადასასვლელში ორ ლარად ნაყიდი დეილ კარნეგის წიგნიც წაიკითხა და გადაწყვიტა სხვა ქუჩაზე გადასულიყო სხვა ცხოვრების დასაწყებად. თან რაც შეიძლება შორს საკუთარი ქუჩიდან, ვინმეს შემთხვევით მის სკოლაში რომ არ ჩაერბინა კითხვით ამას და ამას ხომ არ იცნობდითო?


P.s. პოსტში აღწერილი ბიჭები არიან ჩემი ქუჩიდან და მათი  ნებისმიერი დამთხვევა თქვენი ქუჩის ბიჭებთან შემთხვევითია....

P.p.s. თუ ყველაფერი ძველებურად გაგრძელდა შემდეგი პოსტი იქნება "გლამურული გოგოები ჩემი ფეისბუქიდან", სადაც თქვენ ნამდვილად აღმოაჩენთ ბევრ დამთხვევას გოგოებთან თქვენი ფეისბუქიდან. :დ 

EX-ებთან ქცევის წესები ფეისბუქზე

პოსტი ეხმაურება იმ ნერვოზულ-ისტერიულ-შიზოფრენიულ 

და პირველყოფილი თემური წყობილებისთვის დამახასიათებელ დამოკიდებულებას 

ყოფილებისადმი,

 რომელმაც ბოლო ჟამს განსაკუთრებით შეაწუხა პოსტის ავტორი.

• EX is watching for you 

რა ხდება მას შემდეგ როდესაც ყველაფერი მთავრდება. თქვენ მშვიდად მიდიხართ კომპიუტერთან, ხსნით ფესიბუქზე  მის პროფილს და იქ დიდი ხნით სცემთ კარავს. მართალია სისულელეა ყველაფრისგან განდგომა და  ყუთში ჩაკეტვა, მაგრამ დაშორების შემდეგ გამუდმებით მისით ცხოვრება ეს იცით რას გავს?  ღია ჭრილობაზე მარილს რომ გაყრიდნენ  და თან ეს პროცესი  დაუსრულებლივ გრძელდებოდეს. 

მაინც რისი პოვნა შეიძლება ყოფილების პროფილებში? სხვა გოგოების სურათების,  კომენტარების სხვის სურათებზე,  ფლირტაობა სხვა გოგოებთან.   ამ ყველაფრის პოვნას თქვენ იქ ნამდვილად შეძლებთ და თუ დარწმუნებული ხართ რომ მესიჯი შუაღამისას რომ 3 წამის წინ მან ერთი ლამაზთვალება გოგოს ფოტო დაალაიქა შვებას მოგგვრით, მაშინ თამამად გამოიწერეთ მისი აქტივობები  და ბოლომდე აკონტროლეთ მისი ყველა ნაბიჯი.

• გადააგდეთ ხავსი 

აი მან ახლა  ის სიმღერა დააშეარა, რომელსაც ჩვენ ერთად ვუსმენდით, სწორედ ის სურათი დადო, სადაც ის ქუდი ახურავს მე რომ მიყვარდა, ვიღაცამ დაუპოსტა, იმან კიდე პასუხი არ გასცა, ე.ი. ანუ.... ეს იმას ნიშნავს, რომ ....

ოეეე, თქვენ საერთოდ აზროვნებთ?

მას უბრალოდ ის სიმღერა უყვარს და არა მოგონებანი თქვენზე. ვისაც თქვენთან ერთად ყოფნა უნდა ისედაც არის თქვენთან, ხოლო ვისაც თქვენთან ყოფნა არ უნდა მას საერთო მუსიკალური  ჯგუფის სიყვარული ამას ვერ აიძულებს. ნუ ეცდებით ყველაფერში რაიმე ფარული აზრის დანახვას,  განსაკუთრებით მაშინ  თუ  ის იქ საერთოდ არ არის. მართალიც რომ იყოთ და მისი დაშეარებული სიმღერები მართლაც რამეს ნიშნავდეს. რაში გჭირდებათ ადამიანი რომელიც სათქმელს პირდაპირ ვერ გეუბნებათ და ამისთვის ფეისბუქის შეფარულ მესიჯებს იყენებს?

და თუ გჭირდებათ, მაშინ  ჩაეჭიდეთ ხავსს, ასე წყალწაღებულები იქცევიან. 

• This is my boy, bitch !

ღმერთმა ყველა დაგიფაროთ თუ შემთხვევით იმ ბიჭის გვერდით აღმოჩნდით,  რომელიც  ცოტა ხნის წინ შეყვარებულს დაშორდა. თუ სწერვულ კომენტარებს,  ჩატში კაჩაობას და თმით თრევას გადაურჩით მერწმუნეთ სადაქალოში განხილვას ნამდვილად ვერ გადაურჩებით, სადაც აუცილებლად აღმოგიჩენენ უამრავ ისეთ ნაკლს, რომლის არსებობის შესახებ წარმოდგენაც კი არ გქონდათ. არადა გოგოებო, შესაძლოა ის გოგო სულაც არაფერ შუაშია,  უბრალოდ ის ვერც კი წარმოიდგენდა,  რომ ბიჭი რომლის გვერდითაც აღმოჩნდა,  ადრე თქვენს სახელზე იყო რეგისტრირებული.

 რთულია იმის წარმოდგენა რომ თქვენი შეყვარებული თქვენთან დაშორების შემდეგ ცდილობს ახალი ურთიერთობის დაწყებას, მაგრამ ამის თავიდან ასაცილებლად მხოლოდ ერთადერთი გზა არსებობს, ე.წ. "მორიელის მეთოდი": "დაშორების შემდეგ პირდაპირ მოკალით" მარტივი საქმე არ არის,  სამაგიეროდ 100 პროცენტიან გარანტიას იძლევა იმისა, რომ მას ვეღარასოდეს ნახავთ სხვა გოგოსთან ერთად. 

მაგრამ თუ თქვენ ცივილიზებული ადამიანი ბრძანდებით,  მაშინ გახსოვდეთ, რომ მსგავსი საქმის გარჩევა, ღაწვთა ხოკვა და ირონიულ-გესლიანი კომენტარები სხვა გოგოების მისამართით  ემსახურება ორ მიზანს: აგდებს თქვენს ფასს და წევს ზემოთ მის ფასს.  თუ ეს თქვენს ინტერესშია მაშინ კი ბატონო, წინ მეგობრებო, ერთად გავწმინდოთ  ექსების პროფილები სწერვებისა და კახპებისგან.

• შეცვალეთ ბრაუზერი
•  ანუ  იყიდეთ ახალი ფეხსაცმელი

*(პოსტის ყველაზე მნიშვნელოვანი ნაწილი, რომელიც ეძღვნება ჩემ მეგობარს, რომელსაც რეალურ ცხოვრებაში ამის თქმას უბრალოდ ვერ ვუბედავდი.) 

ძალიან მიყვარდა ბრაუზერი "mozilla firefox" თამამად შეიძლება ითქვა, რომ ვგიჟდებოდი ამ მელაკუდაზე, სიყვარული მაშინაც კი არ გამნელებია, როცა 1 კვირის წინ სისხლის გაშრობა დამიწყო და მიუხედავად უამრავი პრობლემისა,  რომელსაც ის მიქმნიდა გული და მაუსის კურსორი მაინც მისკენ მიმიწევდაა,  ყოველთვის როდესაც ინტერნეტში შესვლა მინდოდა. ჩვეულების ამბავი ხომ მოგეხსენებათ? მაგრამ ერთ მშვენიერ დღესაც ( და ის დღე მართლაც მშვენიერი აღმოჩნდა)  მაინცდამაინც ბევრი არ მიფიქრია და იმისთვის რომ ხელი კვლავ მისკენ არ გამქცეოდა იმავე ხელის მარტივი მოძრაობით და სამი დაწკაპებით საერთოდ გავაქრე ის ჩემი კომპიუტერის დესკტოპიდან და ასევე რამდენიმე დაწკაპებით მარტივად, უმტკივნელოდ და ცრემლების გარეშე  გადავედი "ქრომზე",  რომელიც სხვთაშორის იქვე იყო აწ წაშლილ მოზილას გვერდით. თქვენ მართალი ბრძანდებით ადამიანები სულიერი არსებები არიან და მათ ბრაუზერებივით ვერ შეცვლით, თუმცა თუ ბრაუზერი ნერვებს გიშლით, არ არის აუცილებელი რომ ამის გამო ინტერნეტთან წვდომა საერთოდ  შეწყვიტოთ,  უბრალოდ უნდა შეცვალოთ ის. ამბავი იმის შესახებ, რომ ბრაუზერი რომელსაც თქვენ იყენებთ არის ერთადერთი, მარტივი და კომფორტული - მითია. თუ კარგად დაათვალიერებთ თქვენი კომპიუტერის დესკტოპს აუცილებლად შეამჩნევთ მის გვერდით ალტერნატივას, რომელიც საჭიროების შემთხვევაში წარმატებით ჩაანაცვლებს მას. ყველა ბრაუზერი ჩანაცვლებადია. მსოფლიოში გამუდმებით მუშაობენ იმაზე, რომ ეს ასე იყოს.:)

Boys, Boys, Boys

ახალი ურთიერთობის დაწყება ძალიან რთულია, იცით რაღაცით ეს  ახალი ფეხსაცმლის ყიდვას გაქვს, მისი არჩევისას არ შეიძლება არ გაგახსენდეთ თანაც არაერთხელ,  თუ რაოდენ გატკინათ წინა ფეხსაცმელმა, მაგრამ ხომ დამეთანხმებით რომ ახალი ფეხსაცმლის ყიდვა აუცილებელია?!

P.s. მე არასდროს ვათვალიერებ ჩემი ყოფილი შეყვარებულის პროფილებს ფეისბუქზე, რადგან ვიცი - ნერვული უჯრედები, რომელიც კვდება აღარ ექვემდებარება აღდგენას.
21-ე საუკუნეში კი მეცნიერები ყველა დაავადებისგან განკურნებას გვპირდებიან გარდა ნერვულისა, ასე რომ ნერვებს გაუფრთხილდით,  რა იცით რა დროს სად მიგაკლდებათ?!

P.p.s. ვიცი რასაც მეტყვით: სათქმელად ადვილიაო, მაგრამ როგორც ზარატუსტრა იტყოდა: მთავარია ნება, თორემ ტრაკის დაყენება არც ისე რთული საქმეაო.

.

Where is your house?!

" გათავდა... უკვე ახლოა სახლი,

სადაც სინაზით ფეთქავს აგურიც

და სადაც ცოლი - ძლიერს და დაღლილს

უჩუმრად გიცდის, ვით ნავსადგური"

ო.ჭილაძე

ერთი თანამედროვე ქართველი მწერალი ამტკიცებს შენ სახლი იქ არის სადაც შენი ახლობელი ადამიანები ცხოვრობენო, დიდი დასამტკიცებელი მანდ მაინც არაფერი არის, მაგრამ ადამიანების ამბავი ხომ იცით?  ნებისმიერ აქსიომაზე შეუძლიათ იდავონ.

 ჩემი მეგობარი  კი ამტკიცებდა შენი სახლი იქ არის, სადაც შენი მობილურის დამტენიაო. თუ ეს მართლა ასეა მაშინ ბევრი ჩემი ახლობლის სახლი სამსახურში ყოფილა, რადგან მათ ნახევარს უჯრაში ყოველთვის უგდია მობილურის სატენი, და არა მხოლოდ სატენი - ჩაის ფინჯნები, დატეხილი შოკოლადები, გვერდმიმწვარი ვაშლები, თბილი სვიტრები და კიდევ ბევრი რამ, რაც კი ოჯახური სიმყუდროვის შესაქმნელად არის საჭირო.

დილით როდესაც ჯერ კიდევ ძალიან ბნელა,  თბილი ტრანსპორტიდან გადმოსული აკანკალებული ავუყვები სამსახურისკენ მიმავალ ხიდს, ხდება ხოლმე რომ უცებ  დავლანდავ ფანჯარასთნ ვინმეს, რომელსაც უკვე გაუხდია პალტო და ხელის ნელი, აუჩქარებელი მოძრაობით ურევს ყავას თითქოს დიდი ხნის წინ დაწყებულ საქმეს აგრძელებსო - მომენტალურად ვთბები.

ზამთარი ცივი იყო, ზოგჯერ სასტიკიც, მაგრამ ჯერ იმდენად შორს არ წასულა, რომ წარსულ დროში მოვიხსენიოთ.  ან იქნებ ზამთარს -ისევე როგორც ყველაფერს რაც ადრე თუ გვიან უკან ბრუნდება - დროის წარსული ფორმა არ გააჩნია?

გოგონა, რომლიც სანთებელას მალავდა

"ის მარტო იყო, თუმცა მის გვერდით, 

 ბევრნი ეძებდნენ დასადგომ ადგილს" 

ო. ჭილაძე 

 

პროექტს წერ, უფრო სწორედ წინა წლის პროექტში სახელებს და გეოგრაფიულ დასახელებებს ცვლი. რა აზრი აქვს კარგი პროექტის დაწერას, მაინც არ დაამტკიცებენ. თან სიგარეტს შლი და თამბაქოს ქაღალდზე ყრი, გგონია თუ ოთახში თამბაქოს სუნი დადგება,  მოწევის სურვილი იკლებს,  არადა არაფერი კლებულობს თანამშრომელთა კეთილგანწყობის გარდა. 

როგორ უნდა დაანებო მოწევას თავი თუ სამუშაო ოთახის ფანჯრები  სიგარეტის მოსაწევად განკუთვნილ აივანს უყურებს? 

აი ისიც მოდის. ნაცრისფერი გეტრები აცვია და  გახსენდება პირველი მიზეზი,   რატომ არ გიყვარს შენი სამსახური.  რადგან  რუხი კორპორაცია  ყველას  ნაცრისფერი  გეტრების ტარებას „აიძულებს“.  არადა ბრმაც მიხვდებოდა რომ ამ მუქ ყვითელ, თითქმის მდოგვისფერ კაბას  ხასხასა ლურჯი გეტრები უფრო მოუხდებოდა. თუმცა დრეს-კოდს მაინც რატომღაც ისინი ამტკიცებენ,  ვისაც ბავშვობიდან სტანჯავდა დალტონიზმი. მათ  კი  ვინც  ბავშვობიდან  ეტრფოდა ფერებს,   უინტერესო პროექტები უნდა   წერონ,  რომელთაც არავინ დაამტკიცებს, თუკი ოდესმე წაიკითხეს.

ის აივნის კარებთან ჩერდება და ყოყმანობს, გარეთ ქარია და  ძალიან ცივა. მას კი მხოლოდ გეტრები აცვია (ნაცრისფერი, მაგრამ მაინც მხოლოდ გეტრები) მუხლს ოდნავ ზემოთ ისეა აწეული,  რომ სიარულისას მუდმივი საფრთხე  არსებობს  მისი მუხლზე ჩამოცურების. 

კარს აღებს და მაინც გადის. ამ დროს შენც გინდა  გაჰყვე,  მაგრამ  გახსენდება მეორე მიზეზი რატომ არ გიყვარს ეს სამსახური, რადგან აქ იკრძალება მოსაწევად განკუთვნილ აივანზე ერთდროულად ორი ადამიანის ყოფნა. როდესაც ეს წესი დაამტკიცეს მიზეზი ის გახლდათ,  რომ თანამშრომლები ზედმეტად არ  გართულიყვნენ  ერთმანეთთან საუბრით და იმაზე მეტი დრო არ დაეხარჯათ მოწევაში ვიდრე ეს შინაგანაწესით იყო გათვალისწინებული.  არადა ისე მოწევას რა აზრი აქვს, თუ თანამესაუბრეს,  გნებავთ თანამწეველს ერთი ღერი შენი სიგარეტი არ შესთავაზე და ნაფაზის ჩაწვამდე სამომავლო გეგმები, ბავშვობის ამბები ან თუნდაც გლობალური პრობლემები არ განიხილეთ.  მაგრამ სამწუხაროდ სიგარეტთან დაკავშირებულ საკითხებსაც ისინი წყვეტენ ვისაც პირში არასდროს სდებიათ სიგარეტი. 

 თავიდან პურს ყოველთვის მეპურეები აცხობდნენ, მერე  ეს წესი შეცვალეს მიზეზით: არაპროფესიონალები უფრო შემოქმედებითად მიუდგებიან  საკითხებსო, ჰოდა ისინიც მიუდგნენ.

ამ აივანზე მეშვიდე სართულის ყველა მწეველი ეწევა, ზოგი დათქმულ დროს დაბარებულივით მოდის, ზოგი აქა-იქ შემთხვევით შემოივლის ხოლმე, ზოგი გათვალისწინებულზე ბევრს ეწევა, ზოგი სიგარეტს კბილებს უჭერს, ზოგიც ტუჩებს ნაკლებად ახებს, ეშინია მასზე პომადის კვალი არ დარჩეს. მწეველთა ამ აურაცხელ არმიიდან   საინტერესო მაინც  მხოლოდ ეს  ქალია და აი რატომ:

აივანზე გადის. თმას ქარი უწეწავს, იბუზება, მაგრამ მაინც ჩერდება, უსიგარეტობით გამოწვეული დისკომფორტი ხომ სიცივისაზე გაცილებით უფრო ძლიერია, ეს ხომ შენ ყველაზე უკეთ იცი. სიგარეტს პირში იდებს და თმას იკრავს.    ამ აივანზე მდგართა  90 პროცენტი  სიგარეტის პირში ჩადების შემდეგ ასანთის  ძებნას იწყებს.  ის კი არასდროს  ეძებს ცეცხლს, რადგან ზუსტად იცის სად ინახავს მას.

 სანთებელას ლიფში მალავს, მაგრამ ყოველთვის ისე დგას, რომ შენთვის შეუძლებელია მისი დანახვა.  არადა სულ გაინტერესებს რა ფერია ლიფი რომელშიც სანთებელა იმალება, გაჟრჟოლებს იმის წარმოდგენა რომ ისიც შესაძლოა ნაცრისფერი იყოს.
 თუმცა იქნებ, ის მაინც იყოს ხასხასა ლურჯი.   შიდა თეთრეულზე დრეს -კოდი არ ვრცელდება, რადაგან ისინი ვინც დრეს-კოდს ადგენენ შიდა თეთრეულს ვერ ხედავენ,  ამიტომ მათ ეს არ აინტერესებთ.

სანთებელას   ლიფიდან იღებს, სიგარეტი  სველდება და პირიდან უვარდება,  სანთებელა ტუჩებთან მიაქვს. თბილია, შეუძლებელია თბილი არ იყოს.  ჯიბიდან ახალ სიგარეტს იღებს  და უკიდებს. სანთებელას ისეც თავის ადგილას აბრუნებს, დარწმუნებულია, რომ მეტად აღარ დასჭირდება.  კორპორაცია რა თქმა უნდა არ კრძალავს ერთდროულად ორი სიგარეტის მოწევას, მაგრამ სიგარეტის მოწევისთვის განკუთვნილი დროც საკმაოდ მკაცრად არის დათვლილი, ამიტომ ჯობია ერთი სიგარეტის მოწევა აუჩქარებლად,  ვიდრე რამდენიმეს  გადარბენით.    ნეტა რას იზამს ქალი ახლა აივანზე რომ გახვიდე და ასანთი სთხოვო, რა თქმა უნდა იმის თქმას რომ ასანთი არ აქვს უაზრობა იქნება, თუმცა ისიც ცხადია, რომ  გოგონა,  რომელიც სანთებელას ლიფში ინახავს აუცილებლად გაუნაწილებს მას სხვასაც.  ახლა ყველაზე მეტად გინდა იყო ვიღაც - სხვა.  

ფეხსაცმელს იხდის. და გეტრიან ფეხს მეორეზე ადებს, ახლა მხოლოდ ერთ ფეხზე დგას. იქვე გდია მისი ცალი ფეხსაცმელი.  ფეხები სტკივა,  მთელი დღე მაღლებზე დგომა  უჭირს, მესამე მიზეზი რატომ ვერ იტან ამ  სამსახურს,  რადგან ქალები იძულებულნი არიან მუდამ მაღალ ქუსლებზე იარონ. მაღალ ქუსლიანი ფეხსაცმლის სტანდარტი   კი ალბათ მან დაამტკიცა, ვისაც ხშირად კოცნიდნენ შუბლზე. ფეხს ისევ ფეხსაცმელში ყოფს და სწორედ ამ ფეხსაცმლით ჭყლეტს დარჩენილ ნაფაზსს. შენობაში ბრუნდება. 

მოულოდნელი ჩოჩქოლი ტყდება, რაც იმას ნიშნავს რომ სადილობის დროა. მეოთხე მიზეზი კორპორაციის მიმართ სიძულვილის. ყველა ვალდებულია ერთი და იგივე დროს მოშივდეს.

  

ერთ სისხლ, ერთ ხორც, ერთ ექაუნთ

ამბავი, რომელსაც ახლა წაიკითხავთ ნამდვილია.

სამწუხაროდ...

დღეს შეიქმნა ახალი ოჯახი,

ახალი კერა და

ახალი ექაუნთი 

ჩვენი დროის თამადა. 

• პროლოგი

ყველაფერი 2 წლის წინ დაიწყო,  როდესაც ფეისბუქში 30 კაციან ჯგუფში აღმოვჩნდი, რომელიც კლასელებს შეკრებისკენ მოგვიწოდებდა. ჯგუფში ყველაზე  მეტ ყურადღებას იქცევდა ექაუნთი    " თაკო და თემიკო ".   სურათების დათვალიერების შემდეგ გაირკვა რომ ეს გოგო ნამდვილად სწავლობდა ჩემს კლასში, თუმცა ზუსტად მახსოვს რომ სკოლის დამთავრებამდე მას  "თამო" ერქვა, ნუ ზოგჯერ თაკოსაც ვეძახდით, მაგრამ თემიკო გეფიცებით ხუმრობითაც კი არ გვიკადრებია მისთვის. როგორც შემდგომ გაირკვა,  თემიკო ქმარი იყო, ეს კი  მათი საერთო ექაუნთი, რომლის საშუალებითაც ამგვარ  კომენტარებს  ტოვებდნენ:  ჩვენ გვიხარია, ჩვენ მიგვაჩნია, ჩვენ მოვალთ, ჩვენც მოგვენატრეთ.  ახლა ამგვარი ამბავი არავის უკვირს. ფეისბუქი სავსეა: ლიკუშა და ნიკუშებით, ლამზირა და ჯონდოებით, ტრისტან და იზოლდებით, მაგრამ ორი წლის წინ ეს ამბავი იმდენად  გამიკვირდა,  გადავწყვიტე ყველა საქმე მიმეტოვებინდა და შეკრებაზე წავსულიყავი.  მისია  დიდი იყო : თემიკო უნდა გამეცნო.

• თემიკო

როგორი უნდა იყოს ბიჭი, რომელიც მეუღლესთან საერთო ექაუნთს შექმნის და ყველას საერთო სახელით ესაუბრება?  აზროვნებაში ბარე 20 თემიკო დავხატე, მაგრამ ნანახმა მოლოდინს გადააჭარბა.  თემიკო სადღაც 20 წლის იყო და ჩემთვის რომ ეთხოვათ ის ერთი სიტყვით დაახასიათეო მე ვიტყოდი: "გაუთავებული" ოღონდ ჯასტ უთო გადასმული კი არა? აი თეთრეულს რომ ჩამოხსნი თოკიდან, მერე დანამავ, გაჭიმავ, დაკეცავ, დააგორგოლებ,  გახსნი,  კიდევ გაჭიმავ და ცხელი უთოთი გულდასმით გაუტკიცინებ ნაკეცებს -  აი ეგეთი იყო თემიკო. ვარცხნილობაც ისეთი ჰქონდა თმის თითოეული ღერი მისხალ-მისხალ დალაგებული,  ასე დედები ვარცხნიან ხოლმე შვილებს ოჯახური ფოტოალბომისთვის სურათის გადაღების წინ. რომ შევხედე მაშინვე გავიფიქრე რომ ბანკში მუშაობდა, მაგრამ შევცდი, თემიკო ბანკში არ მუშაობდა.  მისი თანამდებობა  იყო საკმაოდ გრძელი და უამრავი რთულად დასამახსოვრებელი სიტყვისაგან შედგებოდა რომლიდანაც მე მხოლოდ ორის დამახსოვრება შევძელი "დეპარტამენტი" და "კონსულტანტი".  ოდესმე ალბათ დადგება დრო როცა მე თემიკოს ფილოსოფიურ აზრებზეც გიამბობთ მაგრამ მაშინ მათ მოსასმენად არ მეცალა, რადგან მხოლოდ ერთ კითხვაზე მაინტერესებდა პასუხი და სწორედ მაშინ როდესაც ის თავისი უფროსის "დაჩაზე" გატარებული საღამოს შესახებ ყვებოდა, უცერემონიოდ  ვიკითხე:

 " საერთო ექაუნთი რატომ გაქვთ?"

"ჩვენ ხომ ყველაფერი საერთო გვაქვს?!"  - მიპასუხა თემიკომ. მე მარჯვენა წარბი ამექაჩა ზემოთ და წამომცდა:

- "კბილის ჯაგრისიც?"

ვაღიარებ რომ ეს იმდენად არაკორექტულად და უხეშად მომივიდა რომ მეგონა თემიკო  წამოხტებოდა, კიდევ ერთხელ გაგვიმეორებდა ვინ იყო და სად მუშაობდა, ხელს დასტაცებდა თავის ცოლს  და ალბათ ისევ უფროსის "დაჩაზე"  გავარდებოდა.  თუმცა მან ოდნავი აღლევებით  შეისწორა  ჰალსტუჰის კვანძი, მერე კოსტიუმი შეიკრა, მერე გაიხსნა, მერე ისევ შეიკრა, ხელი შეავლო მანჟეტებზე დამაგრებულ ოქროს საკინძებს და თქვა:

-არა რაც ჰიგიენის ნივთებს შეეხებ, არა.

-მიყვარს ჰიგიენა, ის თავისუფლებას გვანიჭებს.

ვთქვი მე და აქ დასრულდა ჩემი და თემიკოს გასაუბრება.

(ფარდა)

• თაკო

თაკო კარგი გოგო იყო. კარგად სწავლობდა, გაკვეთილს ყოველთვის ბოლომდე და გულდასმით კითხულობდა (ფრჩხილებში დაწერილსაც კი) საკონტროლოს არასდროს იწერდა სხვისგან, არც სხვას აწერინებდა, არასდროს რჩებოდა სახლში რვეუელები, წიგნები და პასტა, ისიც ვერ წამოედგინა სხვას როგორ უნდა დარჩენოდა, სწორედ ამიტომ არასდროს არ ჰქონდა ორი პასტა,თმას ყოველთვის გულდასმით ივარცხნიდა და მუდამ თეთრი პერანგით დადიოდა სკოლაში.  მოკლედ იმდენად იდეალური იყო რომ რვეულის ბოლო ფურცელიც კი ყოველთვის სუფთა ჰქონდა. 

ამჯერად ერთი ექაუნთის რაობის ახსნა თაკომ ითავა და ამიხსნა რომ ეს მათ ნდობის შენარჩუნებაში ეხმარება, რომ არ დაემსგავსონ იმ წყვგილებს ერთმანეთის  კომპიუტერებში რომ ჩუმად იქექებიან და ბევრ რამეს უმალავენ ერთმანეთს, აქ ყველაფერი გახსნილია, საერთოა და შესაბამისად ღალატიც გამორცხულიაო.

მე ახლა მარცხენა წარბი ამეწია ზემოთ და ვიკითხე:  ვინმეს ღალატი და სხვებთან მიწერა რომ მოუნდეს  ბუნებრივია ამას საერთო და ოჯახური სიმყუდროვით გაჟღენთილი ექაუნთით არ გააკეთებს, არამედ შექმნის მეორე ექაუნთს და ეს თუ კონტროლდება რამენაირად მეთქი. თაკომ  მხრები აიჩეჩა და მითხრა: არ მესმის ამგვარი რამ რაში უნდა დაგვჭირდესო. არადა გერმანიას მეორე მსოფლიო ომის დაწყება რისთვის დასჭირდა, მაგას მე-8 კლასში ხვდებოდა, ახლა კი ამას ვერ  ხვდება - საოცარია.

• მიშა

მიშა ყველაზე სიმპატიური ბიჭი იყო ჩვენს კლასში, კლასში კი არა მთელ სკოლაში მასზე სიმპატიურ ბიჭს ვერ ნახავდით და ამიტომაც არ იყო გასაკვირი, რომ ყველა თხემით ტერფამდე მასზე იყო შეყვარებული, ამ ყველაში შესაძლოა მეც შევსულიყავი მიშას ჩვენი კლასის ფარდები რომ არ დაეწვა, ბიოლოგიის მასწავლებლის კატა არ დაეხრჩო და სკოლის ფანჯრები კისტის თოფით არ ემსხვრია.  და სწორედ ამ მიშამ რამდენი წლის წინ ზოგს სკოლაში რომ არ უშვებდა, ზოგს კი სკოლის ფანჯრებიდან ყრიდა რესტორნიდან გამოსვლისას ხელი გადამხვია (ისე მეც რომ არ წავექციე და თავადაც რომ არ წაქცეულიყო) და  მითხრა:

 - "რა არის იცი? დემოკრატიულ საზოგადოებაში ყველას აქვს უფლება ჰქონდეს საერთო ექაუნთი"

მივხვდი რომ მიშა მართალი იყო. რა ჩემი საქმე იყო ვინ რას შექმნიდა? მივხვდი რომ მკაცრი ვიყავი თაკოსა და თემიკოსთან და საერთოდ ექაუნთის გამო არ ღირდა ბავშვობის მეგობრების გადაკიდება. თუმცა როგორც აღმოჩნდა თაკო და თემიკო ამგვარად არ ფიქრობდნენ და შეხვედრიდან 2 კვირაში მე აღმოვაჩინე რომ მათ მეგობრებიდან წავუშლივარ.

• ეპილოგი

ეს ამბავი  2 წლის წინ მოხდა და არც არასდროს გავიხსენებდი,  რომ არა ერთი შემთხვევა. საახალწლო ციებ-ცხელების დროს თაკოს კარფურში შევეჩეხე. სიმართლე გითხრათ გულმა რეჩხი მიყო რომ მხოლოდ თაკო დავინახე, თუმცა მალევე გაირკვა,  რომ თემიკოს არაფერი მოსვლოდა.  ის უბრალოდ სახელმწიფო მნიშვნელობის საქმეზე გახლდათ მივლინებთ გამგზავრებული ტოკიოში.

-ჰო მართლა, არ გეწყინოს ფეისბუქიდან რომ წაგშალეთ, თემიკომ გადაწყვიტა ასე- მითხრა თაკომ და გადამკოცნა.

მე კი ვიდექი ძალიან ბედნიერი იმის გამო,  რომ მან თქვა თემიკომ გდაწყვიტა ასე და არა ჩვენ გადავწყვიტეთ ასე,  როგორც ამბობდა ხოლმე. 

ასე რომ პროგრესი სახეზე იყო.

შემაჯამებელი პოსტი პილპილმოყრილი ანანასით

ეძღვნება ყველას, ვისაც არ წაუკითხავს "ოსტატი და მარგალიტა"

პოსტი ასევე ეძღვნება მოლი ბლუმს, რომელმაც  ნოემბრის ერთ მზიან  დილას გამახსენა, რომ წერა შემძლებია. 

ბავშვობაში, იატაკზე გაშხლართული და წიგნის თაროზე ფეხებშეწყობილი ჭერში რაფაელის "ცრუ" ანგელოზებს რომ ვათვალიერებდი, სულ  მეგონა რომ თუ ჩემს სახლში არსებული ბიბლიოთეკიდან ყველა წიგნს წავიკითხავდი, მეც ისევე ჭკვიანურად ვილაპარაკებდი, როგორც  ტელევიზორში  გამოჩენილი ადამიანები.  მერე მივხვდი რომ ბიბლიოთეკა ჩემს სახლში პატარა იყო, ხალხი ტელევიზორიდან იდიოტები, ხოლო ჩემი მოსაზრება მცდარი. 

სინამდვილეში  არ აქვს მნიშვნელობა რამდენი წიგნი გაქვთ წაკითხული, საერთოდ გაქვთ თუ არა რაიმე წიგნი წაკითხული ეგეც არ არის მთავარი,  მთავარი სიყვარულია. (დედამიწასაც ალბათ სიყვარული ატრიალებს,  თორემ განა რამდენს უხდიან ამდენი წელი შვებულების გარეშე  რომ ბრუნავს?)

ასე მაგალითად: ლუარსაბს ბოზბაში უყვარდა,

ნოდარ დუმბაძეს -  მზის ჩასვლის ყურება

ოთარ ჭილაძეს -  სიცოცხლე

არტურ  მილნს  - ქრისტოფერ რობინი, ქრისტოფერ რობინს  - ვინი პუჰი, ვინი პუჰს - თაფლი, თაფლს -  ფუტკარი.
მოლის - პირველი სიგარეტი და ნაღებიანი ყავის პირველი ჭიქა უყვარს.   

მე  -  პატარა წიგნის მაღაზიებში ქექვა  და მერე დიდხანს ფიქრი იმაზე თუ რა წიგნის წაკითხვა ღირს ამ ეტაპზე.

და არ არსებობს ამ ქვეყნად ადამიანი,  რომელიც დაამტკიცებს რომ ჩემი სიყვარული უფრო ღირებული, უფრო მაღალფარდოვანი, უფრო მნიშვნელოვანია ვიდრე ლუარსაბის , ან რომ მე უფრო მეტად მიყვარს ძველ ხელნაწერებში ქექვა ვიდრე ლუარასაბს უყვარდა ბოზბაზშში ამოვლებული მსუქანი პურის ყუა ნახევარ სამეფოს რომ დათმობდა მასში. თუმცა ისეთ ადამიანსაც ვერ იპოვით მე უფრო ადვილად რომ დამათმობინებს ჩემს გატაცებას, ვიდრე ლუარსაბს გამოგლეჯს პურის ყუას.

 ყოველთვის საოცრად ვიბნევი როცა ვინმე წიგნის რჩევას მთხოვს ეს იმაზე მეტად ინტიმურია,  ვინმემ რომ გთხოვოს ურჩიო პოზა სექსში მაქსიმალური სიამოვნების მისაღებად. ამიტომ ყველაზე მეტად ადამიანებისთის  წიგნების რჩევა არ მიყვარს, არ მიყვარს კი არა მკრეხელობადაც მიმაჩნია.  მთელი ბავშვობა რომ მესმოდა ფრაზა - წაიკითხეთ დოსტოევსკი, (არადა ვერ ვიტან დოსტოევსკს) იმასაც არავინ გეუბნებოდა რას დაკარგავდი  მისი წაუკითხველობით.

რა დაკარგა ადამიანმა, რომელსაც "ოსტატი და მარგალიტა" არ წაუკითხავს, არც არაფერი, უბრალოდ ის ვერასდროს ნახავს სიზმრად თუ როგორ აკნატუნებს კატა-ბეჰემოტი პილპილმოყრილ ანანასს. მერედა განა ეს სიზმარი ღირს იმად, რომ 500 გვერდიან რომანს დავეძგეროთ?! (პარადოქსია, რომ ამ კითხვაზე პასუხი არ გვექნება,  სანამ 500 გვერდიან რომანს არ დავეძგერებით. )

ჰოდა დღესაც როდესაც იატაკზე გაშხლართული და წიგნების თაროზე ფეხებშეწყობილი (ანგელოზები 12 წლის წინ წაშალეს)  ბეგბედერის მორიგ გულისამრევ მოთხრობას ვკითხულობდი მივხვდი, რომ  წიგნები აუცილებელია იმაში დასარწმუნებლად, რომ ამ ქვეყნად არსებობენ უფრო ცუდი ადამიანები ვიდრე ჩვენ შეგხვდნენ, უფრო საშინელი ისტორიები, ვიდრე ჩვენ გადაგვხდა, უფრო გამოუვალი სიტუაციები, რომლიდან გამოძვრომაც მოახერხეს. რომ რაც  არ უნდა ცუდად იყოს საქმე ყოველთვის გამოჩნდება ვინმე ბეგბედერი, ან უელბეკი, ან აკუტაგავა ან მისიმა რომელიც გეტყვის, რომ რაც შენ თავს მოხდა  უბრალო ზღაპარია, იმასთან შედარებით რისი გადატანაც მათ  გმირებს მოუხდათ და რომ შენ საბედნიეროდ (და ეს უნდა გახარებდეს) არ გინახავს ნამდვილი "ჯოჯოხეთის სურათები" და თუ ოდესმე ნახე, იცოდე რომ მარტო არ ხარ.


P.s.

• 2012 წლის გადატანისთვის დიდ მადლობას ვუხდი წიგნებს.  :)
• მათ კი ვისაც არასდროს წაუკითხავს "ოსტატი და მარგალიტა" იცოდეთ რომ ადამიანებს თქვენი უბრალოდ შურთ და კიდევ   - "ნურასოდეს დაელაპარაკებით უცნობებს!"

ახალგათხოვილი ქალების ფენომენი

"ქალი აუცილებლად უნდა გათხოვდეს,
 თუ კარგი ქმარი შეხვდა ხომ კარგი,
 თუ არადა ბლოგზე მაინც დაწერს რომ ცუდი ქმარი ყავს"

/ძველი სტატუსი/

გათხოვებას რომ გადაწყვეტთ პორველი რაც უნდა გააკეთოთ უნდა მიბრძანდეთ წიგნის მაღაზიაში და შეიძინოთ "მზითვის წიგნი" მისი წაკითხვის შემდეგ გათხოვება კი არა საერთოდ აღარაფერი მოგინდებათ. თუ წიგნი უკვე დეფიციტშია, მაშინ  თვალი გადაავლეთ ამ პოსტს, რომელიც ეხება იმას თუ როგორ უნდა მოვიქცეთ გათხოვების შემდეგ ახალგათხოვილი ქალების ზოგადი კონტექსტიდან რომ არ ამოვარდეთ:  

• წაშალეთ კვალი

გათხოვების შემდეგ აუცილებლად შლით ყველა ფოტოს ფეისბუქიდან. იდეალურ ვარიანტში ქმნით ახალ პროფილს თქვენი და მეუღლის სახელებით და იქ ანთავსებთ უამრავ ოჯახური მყუდროებით გაჟღენთილ ფოტოს, აუცილებელია ფოტო-ალბომი სახელწოდებით "მე და ჩემი დედიკო"  სადაც ასახული იქნება თქვენ და თქვენი დედამთილი როგორ აკეთებთ ერთად გოზინაყს კომენტარით "ჩემს დედამთილზე უკეთესს გოზინაყს ვერავინ აკეთეეეებს" შემდეგ კომენტარები ქმრის ნათესავების, რომლებიც კიდევ ერთხელ შეაქებენ ამ ქალბატონის კულინარიულ შესაძლებლობებს და შეჰნატრიან მის ბედს ამისთან რძალი რომ შეუვიდა ოჯახში. 

(აღნიშნულ ფაქტის ილუსტრირებას სრულად ინახავს ფეისბუქი, უბრალოდ კორექტულობა მკარნახობს ის აქ არ გამოვაქვეყნო ) 

• წაშალეთ კვალი - დუბლი  2

ასევევ აუცილებლობას  წარმოადგენს დავუკავშირდეთ ყველა ფოტოგრაფს, რომელთანაც ინახება თქვენი ღია ან ნახევრად ღია  ფოტოები და მოვსთხოვოთ მათ მათი დაუყოვნებელი განადგურება " გავთხოვდი და ხომ ხვდები"-ს მიზეზით. თუ ფოტოგრაფი გაჯიუტდება საქმეში ვრთავთ მეუღლეს " მე არ მინდა ჩემ ცოლს ვინმემ უყუროს" -  არგუმენტით. 

(აღნიშნულ ფაქტს დაადასტურებენ ფოტოგრაფები)

• "წულპანჩიკები"

თქვენც ხშირად და უშეცდომოდ ცნობთ ხოლმე ახალგათხოვილ ქალებს?

ოქრო, ოქრო ასხმული ყველგან, ყველა თითზე. საახალწლოდ აღუნძული ნაძვის ხეს ემსგავსებიან. ყველა ნაჩუქარი სამკაული ზედ. უპირატესობას ვანიჭებთ ქმრის ნათესავების მიერ  ნაჩუქარ სამკაულებს, შენებს ისედაც უყვარხარ.
 და ეს საოცარი და მისტიური "წულპანჩიკები".  ვერ ვხვდები საიდან გაჩნდა აბსოლუტურად ყველა ოჯახში ეს გულისამრევი "წულპანჩიკები" ალბათ სსრკ-ში მას სადღაც ბითუმად ყიდულობდნენ და იმარაგებდნენ მომავალი რძლებისთვის

• ჩაცმის სტილის რადიკალური ცვლილება

კიდევ რით გამოირჩევიან ახალგათხოვილი ქალები?

ჩაცმის სტილის რადიკალური ცვლილება, ახალნაყიდი ტანსაცმლის სუნი.
მე ჯერ არ მინახავს ახალ გათხოვილი ქალი  ჯინსებით და მოხერხებული მაისურით გამოჩენილიყოს  საზოგადოებაში. აუცილებლად მაღალ ქუსლიანი ფეხსაცმელი,   ზედმეტად ქალური იუბკა ან კაბა აუცილებლად მუხლს ქვემოთ და ოქროები, ოქროები, ოქროები ყველაგან. დედამთილის ნაყიდი დუბლიონკა გამომრჩა ხო? ეგ ისედაც იგულისხმება. 

• პრიორიტეტების რადიკალური ცვლილება (!)

ერთი ფეისბუქ მეგობარი მყავდა,  რომელსაც მგონი ყველგან ჰქონდა ნასწავლი სადაც ჩვენი თვითფრინავები დაფრინავენ. ფეისბუქზეც აქტიური ცხოვრებით ცხოვრობდა - თარგმნიდა საერთაშორისო კონვენციებს, აშეარებდა სამართლებრივ სიახლეებს, საინტერესოდ მსჯელობდა საზოგადოებაში მიმდინარე ყველა პროცესზე, მოკლედ მის ვოლზე სერიოზულ იურიდიულ განათლებას მიიღებდა კაცი, რამდენიმე  თვის წინ გათხოვდა და ახლა მისი სტატუსებიდან მხოლოდ იმის გაგება შეიძლება "რაქშა" უფრო კარგად ხეხავს "აბაზანას" თუ "მისტერ მუსკული" და მხოლოდ ის ანიჭებს ბედნიერებას თუ სადმე სუპერმარკეტში ისეთ ახლა ფხვნილს აღმოაჩენს, რომელიც გაზქურას ისე წმენდს ნაკაწრს არ უტოვებს. ეს ზოგჯერ იმდენად გამაღიზიანებელია, რომ  მინდება იმ თავის რაქშით გაპრიალებულ სამზარეულოში მივუვარდე და ის თავისი ნათარგმნი კონვენციები ვურტყა თავში, როგორ შეიძლება ადამიანი ასეთი გახდეს, თუ თავიდანვე არ არის ასეთი?

• გა-უცხო-ება

ამ პუნქტის გასაგებად უნდა მოვყვე ორი ისტორია რომელსაც თავად შევესწარი:

ისტორია #1 -  მარშუტკაში ასე ოცდახუთწლამდე გოგო უყვებოდა დედას ( რომელიც როგორც ჩანს საზღვარგარეთ იყო ) თავისი ახალი ოჯახის შესახებ და დედამთილზე, მამამთილზე და მაზლებზე ლაპარაკი რომ დაამთავრა მერე ეტყობა იმან კითხა იქიდან ქმართან როგორ ხარო და ეს პასუხობს: მირჩევნია ჩვენს გარდა სახლში კიდე ვიღაც იყოს, თორემ მარტო რომ ვრჩენი უხერხულად ვარ და წარმოდგენა არ მაქვს რაზე ველაპარაკოო. 

 ისტორია # 2- მეორე ისტორიას "პასაჟში" შევესწარი როცა დედამთილი, ქმარი და ორი კონსულტანტი გოგო ერთ  ახლადგათხოვილ გოგოს რაღაც დებილურ,  ზედმეტად ქალურ კაბას არგებდა,  რომელიც მას დედამთილის ბიძაშვილის ქორწილში უნდა ჩაეცვა და დედამთილი ეუბნება ამ გოგოს - გოგო ან მიტრიალდი, ან მოტრიალდი მანახე ტანზე როგორ გაზისო, ეს გოგო უხერხულად იჭმუხნებოდა და ბოლოს ქმრის მისამართით თქვა - აუ ხვიჩა გავიდეს რა მაგასთან მერიდებაო
ხვიჩა გავიდა. 


თქვენც ხომ გინახავთ ახალგაზრდა წყვილები ქალთა კონსულტანციებზე, რიგებში გინეკოლოგებთან. როგორები არიან ისინი? გოგოს აშკარად ზედმეტად ჩაფიქრებული სახე აქვს, თითქოს მსოფლიო სევდა დაადეს კისერზეო (ამაზე ქვემოთ) ბიჭმა კი სწორედ თითქოს ახლა გაიაზრა რამხელა ტვირთი წამოიკიდა და თან ისე სულ რომ არ უნდოდა. ისინი არ გვანან ცოლ-ქმარს, ისინი გვანან ორ სრულიად უცნობ ადამიანს, რომლებიც თვალებშიც კი ვერ უყურებენ ერთმანეთს და მათ შორის იმხელა დაძაბულობაა, სულ გინდა რამე კარგი ანეგდოტი მოუყვე. 

• დაბრძენება

16-17 წლის გოგოები just for one night რომ თხოვდებიან,  მეორე დღესვე ორსულდებიან, ორ წელიწადში სამ შვილს რომ აჩენენ და მერე ისე ბრძენდებიან ზარატუსტრას შეშურდება. მერე ჭკუის სწავლებასაც რომ გიწყებენ, იმიტომ რომ შენ ხომ აზრზე არ ხარ რა არის ცხოვრება, რა არის  ქმარი, შვილი, ოჯახი. არადა რატომ არ ვარ?  მეც ხომ წავიკითხე "მზითვის წიგნი"  და უკვე ვიცი როგორ დავხვდე სახლში საყვარლებიდან დაბრუნებულ ქმარს - "სუფთად ჩაცმული  და სადად თმადავარცხნილი. " ნუ მართალია მათ ზღვა გამოცდილებასთან ვერ მივალ, მაგრამ ესეც ხომ გასათვალისწინებელია?

• მისატან- დასახვედრი 

თავისთავად ცხადია რომ რძალს უნდა დახვდეს სავსე ოჯახი. დედამთილმა უნდა დაახვედროს: ოქროული, "წულპანჩიკები" დუბლიონკა, სახლის ლაგებისა და საჭმლის კეთების ზღვა გამოცდილება და "ნეძელკა ტრუსიკები" და აი ეს "ნეძელკა ტრუსიკები" როგორც ჩანს საბჭოთა კავშირში "წულპანჩიკებთან" ერთად იყიდებოდა კომპლექტში და რამდენი ბიჭიც გყავდა იმდენი უნდა გეყიდა, რომ რძლისთვის დაგეხვედრებინა ოჯახში.    ოჯახი კი ისე უნდა იყოს სავსე დედამთილს სათქმელი ჰქონდეს "ისე პირთამდე სამსე ოჯახი დავახვედრე, იმის მოტანილი რაღაში მჭირდებოდაო", მაგრამ თავის მხრივ მისატანი შენც უნდა მიიტანო: მატყლის საბნები, ბაროკო-როკოკოს სტილის "ხრუსტალის" ვაზები,  მადონას სერვიზი, შავი ლაკი ტუფლები თავი თეთრი ნასკებითა და ა.შ. 

P.s. ვინც ახლახანს გათხოვდით  და  მსგავსი ანომალიები არ გჭირთ შეგიძლიათ პოსტი გაიზიაროთ და გიხაროდეთ, ხოლო ვინც აქ საკუთარი თავი იცნო, მაშინ თქვენ ნუ გაიზიარებთ იმიტომ რომ ჩვენ ვიზიარებთ :D 

ჰექს-უალური

- because you are hot, cute and smart
-yes, i know
-hot-იც იცოდი?
-კი და ზედსართავს ვერ მეტყვი, რომელიც არ ვიცოდი
- დავნინძლავდეთ?ზედსართავს გეტყვი, რომელიც ჩემამდე ჯერ არავის უთქვამს შენთვის.
-მიდი
-ჰექსუალური,...  მოვიგე
-fuck ...

საქმიანი ქალები და ბლინები ჟოლოს მურაბით

დასაწყისში განმარტავ, რომ პოსტში აღწერილი ქალები გამოგონილია, 

მაგრამ შენ მაინც შეეცადე იპოვო იქ შენი თავი.

 ქალი N1 

 პირველი  შვილს ელოდებოდა.   ზედმეტად დიდი ხანი და მის არ არსებობას აბსოლუტურად ყველაფერს აბრალებდა - კვებას, კლიმატს, მთავრობას, ღმერთს.. განსაკუთრებით ღმერთს. ახლა ის შვილი უკვე ათი წლის არის და როგორც საყვარელ და დიდი ხნის ნანატრ შვილს შეეფერება ყველგან არის - კომპიუტერის ეკრანზე, მობილურზე, სამუშაო მაგიდაზე, სამუშაო კალენდარზე, კედელზე, საფულის ყველაზე გამოჩენილ ადგილას, ყველგან გარდა რეალური ცხოვრებისა. რადგან სახლში რომ მიდის დიდი ხნის ნანატრ შვილს უკვე ღრმად სძინავს, პრინციპში თავადაც მოხარულია ასე რომ ხდება რადგან სახლში იმ მდგომარეობაში მიდის, რომ ბალიშზე თავის დადებისთანავე ეძინება, როცა ეღვიძება კი მისი შვილი უკვე ნაჭამ-ნასვამ -დავარცხნილი ( სხვის მიერ რა თქმა უნდა) მესამე გაკვეთილს უზის, სკოლა გახანგრძლივებულია, მერე ცურვა, ცეკვა და ჩოგბურთი.  მერე ძიძას მიყავს სახლში სადაც მეორე ძიძა ელოდება. ორი ძიძა აუცილებელია ბავშვის სწორად აღზრდისთვის რადგან ერთი აკონტროლებს მეორეს საქციელს, მეორე პირველისას და საერთო ჯამში ერთმანეთს ასწრებენ ენის მიტანას თუ ერთ-ერთ მათგანს სადმე ფეხი გადაუბრუნდა ან იმაზე მეტი ტკბილეული მისცა ბავშვს რაც პროტოკოლით არის გაწერილი. ბავშვის აღზრდის აღნიშნული სქემა იმდენად ნაცადი და გამართლებულია, მის ეფექტურობაზე მსჯელობა არც ღირს. 

ქალი N2 

 მეორეს  შვილი არ ჰყავს, ამიტომ მთელი მისი თავისუფალი დრო, ფანტაზია და შემოქმედებითი უნარი დიეტებს ხმარდება. დილა იწყება დიეტების მოძიებით ყველანაირი საინფორმაციო საშუალებით, შემდეგ ხდება დიეტების დამუშავება, ეფექტურობის კვლევა და ქართულ რეალობასთან ადაპტაცია. კერძოდ იმის გარკვევა თუ სად და რა ფასად იშოვება დიეტისთვის საჭირო პროდუქტები,  შემდეგი ეტაპია დიეტის ფინანსური მხარის კვლევა და მისი დაგზავნა ამით დაინტერესებული საზოგადოებისთვის. დიეტის შესრულების მონიტორინგიც მას ევალება, რასაც აბსოლუტურად კეთილსინდიდიერად ასრულებს, თუმცა შემსრულებელთა არაკეთილსინდიერებაზე მაინცდამაინც  არ ღელავს  და მხოლოდ ზოგადი ფრაზით - "მე თქვენთვის ვწვალობ და თუ არ გინდათ ნუ გინდათ"- ი შემოიფარგლება.  აღნიშნული  მისია უდაოდ  ძალზედ დიდი და საპასუხისმგებლოა, თუმცა  ამით მაინც არ ამოიწურება მის მიერ გასაკეთებლი საქმეთა ნუსხა, და მასში საკმაოდ დიდ ადგილს იკავებს შეხვედრების, ქეიფებისა და სხვათა ორგანიზება, საღამოური გასვლები ხინკალ-ქაბაბ-მწვადზე და მონოტორული წუწუნი მსოფლიოში არსებული აბსოლუტურად ყველა დიეტის არაეფექტურობაზე, რაც უნდა ითქვას ყველაზე უკეთ გამოსდის.

ქალი N3 

 მესამეს  წიგნები უყვარს. მესამეზე მხოლოდ ის არის ცნობილი რომ წიგნები უყვარს, ამავე დროს სრულიად უცნობია ის ფაქტი, თუ საიდან არის ცნობილი ის ფაქტი რომ მესამეს წიგნები უყვარს.  არავის უნახავს ის წიგნის კითხვის ან ყიდვის პროცესში. რაც პრინციპში წარმოუდგენელია რადგან დიდი ხანია წიგნებს არც კითხულობს და არც ყიდულობს რადგან ყველა ღირებული წიგნი (ეს თავად აღნიშნა ერთ-ერთ ხინკალ-ქაბაბ-მწვადურ გასვლაზე) უკვე ნაყიდ-წაკითხული აქვს.  ხოლო გარდა იმისა კი რაც უკვე ნაყიდ-წაკითხული აქვს,  მეტ არაფერს აღარ ყიდულობ/კითხულობს რადგან ღრმად გახლავთ დარწმუნებული იმაში რომ კაცობრიობას აღარ ძალუძს შექმნას რაიმე ღირებული ლიტერატურული ნაწარმოები, ვინაიდან დოსტოევსკი მკვდარია.

ქალი N4 

 თუმცა მეოთხეზე საერთოდ არაფერია ცნობილი, არაფერი მისი ყველაზე ზუსტი და საშიში მნიშვნელობით. დიდი ხნის განმავლობაში ის მხოლოდ დეკორაციის ნაწილი ეგონათ,  რადგან არანაირ სასიცოცხლო ნიშანს  არ ამჟღავნდება. სამსახურიდან წასული ყველა თანამშრომელი მას სამუშაო მაგიდასთან ტოვებდა,  და სწორედ ასეთ მდგომარეობაში ხვდებოდა იგი დილით სამსახურში მისულ ყველა თანამშრომელს. არავინ იცოდა (სამსახურში ყველაზე ადრე გამოცხადებულმა და სამსახურის ყველაზე გვიან დამტოვებელმა თანამშრომელმაც კი ) როდის მიდიოდა ან მოდიოდა ის სამსახურში. თუ კი საერთოდ  მიდიოდა და მოდიოდა?  დეკორაციის ნაწილი რომ არ იყო მაშინ მიხვდნენ როდესაც სამსახურსში მოსულთ მის მაგიდაზე მდგარი კოკა-კოლას ქილა რომელიც  როგორც წესი მაგიდის მარჯვენა მხარეს მაუსის გვერდზე იდო ხოლმე მარცხნიც გადადგმული დახვდათ, თუმცა დარწმუნებულები მაინც არ იყვნენ რომ ეს გარემოებებიდან გამომდინარე მეტად სასიხარულო მოქმედება სწორედ მან შეასრულა. შესაძლოა ეს  სულაც დამლაგებლის ნამოქმედარი ყოფილიყო. თანამშრომლები არ ჩასძიებიან ამ მეტად ჩახლართულ საქმეს, თუმცა სულ მალე მან კიდევ ერთხელ გამოავლინა სასიცოხლო ნიშანი და თვით იმის დასტურიც კი  მისცა ამით დაინტერესებულ  საზოგადოებას რომ სამსახურიდან გადიოდა.  ეს მაშინ მოხდა როდესაც  შენიშნეს (და ბუნებრივია ეს ყველაზე მოცლილმა და პედანტურმა თანამშრომლებმა ჩაიდინეს)  რომ  მისი პერანგის  მარცხენა მანჟეტი, სწორედ  ის ადგილი სადაც   ღილები უერთდება საკინძებს  დალაქავებული და შემდეგ ლაქის  ამოყვანის მცდელობისგან გვარიანად დაჭმუჭნული იყო, მეორე დილით კი იმავე პერანგის იმავე ადგილი სუფთა და გაუთავებული დახვდათ. აღნიშნული ნიშნის შემდეგ სხვა ნიშნების ძებნა აღარც დაუწყიათ რადგან მოცემული ნიშანი სრულიად საკმარისი გამოდგა მისი სიცოცხლისუნარიანობის დასადასტურებლად, მართლაცდა და დაჭმუჭნული და დალაქავებული პერანგი ყველაზე  უტყუარი ნიშანია ადამიანის სიცოცხლისუნარიანობის დასადასტურებლად, რადგან მკვდრებს როგორც წესი სათუთად დაუთავებულ-დარეცხილი პერანგები აცვიათ ხოლმე. 

რადგან დარწმუნდნენ ცოცხალი იყო, თავი დაანებეს. არადა მანამდე  მისი ამბავი ყველას აინტერესებდა, აბსოლუტურად ყველას გარდა მეხუთე სუბიექტისა.

ქალი N5 

 მეხუთე სუბიექტი კართან ზის და პირდაპირ უყურებს დერეფანს და  ისეთი მდებარეობა უკავია   წესით სულ ზეპირად უნდა იცოდეს თანამშრომელთა მოსვლა-წასვლის გრაფიკი, თუმცა ამისთის არ სცალია. რადგან სამსახურში   ის  იმ საქმეების ასრულებს,  რაც საჩქაროა, ეს კი იმას ნიშნავს რომ ყველა საქმეს ის ასრულებს  რადგან მის სამსახურში არ არსებობს საქმე რომელიც საჩქარო არ არის. 10  წლის მუშაობის მანძილზე ჯერ არავის სმენია  რომ კონკრეტული საქმე  საჩქარო არ არის. არსებობენ  მხოლოდ  საჩქარო და განსაკუთრებით საჩქარო საქმეები, ხოლო როცა უნდათ ხაზი გაუსვან მის განსაკუთრებით საჩქაროობას თან აყოლებენ  ამ საქმის გამომგზავნი სუბიექტის გვარს და საქმეც მისი გამომგზავნი სუბიექტის წონის მიხედვით  ჩქარდება. და რადაგან სამსახურში ყველა საქმე საჩქარია და ყველა  საჩქარო საქმეს  ერთი ადამიანი ასრულებს,  ეს იმას ნიშნავს, რომ  დანარჩენებისთვის  საქმე აღარ რჩება, ამიტომაც ისინი დაკავებულნი არიან იმ საქმეებით რაც ზემოთ აღვწერე. 

ასეთი გახლვათ  ექვსკაციანი კოლექტივის მუშაობის ყოველდღიური განრიგი. ჰო სამსახურში სულ შვიდი კაცი მუშაობს, ანუ კოლექტივს მეექვსე  წევრიც  ყავს რომელსაც ევალება დანარჩენი ხუთი კაცის მუშაობის აღწერა. ანუ ის ყოველდღე წერს იმას თუ რას აკეთებს ან რას არ აკეთებს დანარჩენი ხუთი  კაცი. მეშვიდე სუბიექტი ყველაზე უინტერესოა, რადგან საკუთარი  საქმეც კი არ  გააჩნია, სწორედ ამიტომ წერს სხვათა საქმეებზე,  თუმცა ვერაფრით იხსენებს ვინ და როდის დაავალა მას ამ საქმით დაკავება.  დღეში სამჯერ სვამს ძლიერ ყავას გულის გაჩერებამდე და სულ ფიქრობს, რომელი უფრო უინტერესოა ამ ხუთიდან. ყველაზე საინტერესოდ კი მას მეშვიდე სუბიექტი მიაჩნია და გულწრფელად წუხს რომ სწორედ მეშვიდე  სუბიექტის „საქმენი საგმირონის“  აღწერა არ ევალება.

ქალი N7

გულახდილები რომ ვიყოთ მათ ცხოვრებაში არსებობს მეშვიდე ქალიც, თუმცა ის მათი კოლექტივის ნაწილი არ არის, ხოლო თუ უფრო გულახდილები ვიქნებით ის საერთოდ არც ერთი კოლექტივის ნაწილი არ არის და არც არასდროს ყოფილა. რადგან ცხოვრებაში არ უმუშავია.

ის უბრალოდ იმ წყნარ და საყვარელ ქუჩაზე ცხოვრობს,  სადაც ზემოთაღწერილი ქალები მუშაობენ,ეს კი იმას ნიშნავს რომ ისინი ყოველდღე და რიგ-რიგობით ჩაუვლიან მეშვიდე ქალის სახლის ფანჯრებს, საიდანაც ყოველ დილით არაჟნის, ყავისა და ჟოლოიანი ბლინებსი სუნი იღვრება, და იმ 6 ქალიდან მხოლოდ ერთი ფიქრობს, რომ  შესაძლოა (ამის დამტკიცებას ვერც გაბედავს ვერასდროს) ეს ქალიც ყოველ დილით სადად თმადავარცხნილი და უბრალო კაბაში გამოწყობილი რომ ილანდება ფანაჯარაში რაიმე კოლექტივის ნაწილი იყოს. შესაძლოა ისიც მუშაობს. ყოველ დილით 9-ის ნახევარზე დგება, აცხობს ბლინებს, ზედ უსვამს ჟოლოს მურაბას, ადუღებს ჩაის, ყრის შიგ ორ კოვზს შაქარს და აწყობს მაგიდას 4 ადამიანისთვის, შესაძლოა უფრო მეტისთვისაც მაგარამ ფანჯარაში მხოლოდ ამდენნი ჩანან, მერე უშვებს მათ სკოლაში, ამზადებს სადილს, რეცხავს, აშრობს, აუთავებს, კეცავს, ინახავს, ხვდება ბავშვებს სკოლიდან, ასადილებს , ასწავლის, უკითხავს ძილისწინ ზღაპრებს, და მერე თავადაც იძინებს, რათა მეორე დილით ეს ყველაფერი თავიდან გაიმეოროს. იქნებ ისიც მუშაობს და მისი მოვალეობაა ყველა გამვლელ-გამომვლელს გაუმასპინძლდეს თბილი ღიმილით, ყავით და ბლინებით ჟოლოს მურაბით. ყოველდღე მომხიბვლელად გაუღიმოს პირქუში შენობისკენ მიმავალ 6 ქალს, რომელთაც გულწრფელად ეცოდებათ ის, რადგან მას ხომ არასდროს უმუშავია, მან არ იცის რა არის კოლექტივი, არ ჭორაობს  კოლეგების უპასუხსიმგებლობაზე, ყოველ თვის ბოლოს მოუთმენლად არ ელოდება ხელფასს  და არ ეშლება ნერვები როდესაც პრემია აგვიანებს ან საერთოდ არ არის.

..............

P.s.

მეექვსე  სუბიქეტი ისევ იმ ხუთი  სუბიექტის მუშაობის სტილზე წერს და კვლავ ფიქრობს რომ ამ შვიდი  ქალიდან შესაძლოა ( ამის თქმას ხმამაღლა  ვერც გაბედავს) მხოლოდ ერთი მუშაობდეს საურველ სამსახურში.